مردم آگاه و آزادی خواه ایران
همانگونه که مطلعید در آستانۀ 22 خرداد، سال گشت انتخابات دهم ریاست جمهوری میهن مان هستیم. به یاد دارید که سال گذشته یکی از پرشور ترین و خاطره سازترین سالهای سه دهۀ اخیر در عرصۀ آزادی خواهی ایران بوده است. اعتراضات مسالمت آمیز در سطح ملی به نتایج انتخابات و حضور مردم به نتایج تلخ و شیرینی را به همراه داشت. تلخ از آن جهت بود که مردم با احساس این که در یک نظامی هستند که شکل گیری اش را برگرفته ازنظریات والای توحیدی می داند که برای جهان مدعی طرح و برنامه است، می توانند صدای انتقاد و اعتراض شان را به صورت مسالمت آمیز به گوش حاکمیت
برسانند، اما شاهد آن بودیم که حاکمیت به خواسته های به حق مردم چگونه واکنشی نشان داد، و شیرین از آن جهت بود که منجر به شکل گیری یک جنبش ملی آگاهی بخشی در تداوم نهضت های آزادی خواهی گردید.
مردم آگاه ایران
سال 88 یاد آور شهدا، شکنجه و یا اسارت بسیاری از هم میهنان مان و هم خاطرۀ شور انگیز حضور میلیونی و مسالمت آمیز مردم در شهرهای مختلف کشور که نشان از درد و اعتراض آنان از وقایع پیش آمده بود است. با گذشت یک سال از آن اتفاقات تلخ همچنان یادشان در ذهن مان پایدار است و روز به روز قوت می گیرد، چرا که این حوادث حاکی از روح آزادی خواهی و مبارزۀ مردم مسالمت جو در مقابل ظلم و دروغ و دیکتاتوری بوده است.
مردم آگاه ایران
میهن ما در یکصد سال اخیر شاهد نهضت های بزرگی بوده که مبارزان به نامی نیز در این راه جانشان را فدا کرده اند، اما خواستۀ اخیر مردم ایران که به صورت مسالمت آمیز بود، انسانهای بزرگی در این راه ناجوانمردانه کشته شدند، که همچنان داغ و تپنده ما را به ادامه راه دعوت می کند و زندانیانی که در اسارت به سر می برند دستان من و شما را به یاری می طلبند زندانیانی که در دادگاههای فرمایشی و نمایشی احکامی را که برایشان صادر می کنند هیچ کدام اخلاقی، قانونی نیست و تنها برای اثبات هر چه بیشتر بی قانونی و بی ثباتی دادگاهها صادر می شود، نمونۀ دردناک از
این دادگاهها جدا از صدور احکام اعدام و حبس های طولانی برای فرزندان آزادی خواه این مرز و بوم که داغ شان هنوز بر دل مان سنگینی می کند، حکم حبس چهار سال برای برادر مبارز و آزادی خواه امیر خسرو دلیرثانی است. ناگفته پیداست که حاکمیت کوچکترین روزنۀ امیدی که نشان از رافت و حکمت یک حکومت برای برقراری ارتباطی عادلانه با مردم و ملت باشد هنوز از خود نشان نداده است و به عکس هر روز شدید تر از قبل آتش کینه و خشم را سوزان تر و شعله ورتر می سازند. نمونه اش جریان 14 خرداد در سالگرد رحلت آیت الله خمینی است.
مردم آگاه ایران
همه شاهدیم که این روزها گروه های حامی جنبش سبز خواستار راهپیمایی در روز 22خرداد شده اند و آن هم با سکوت و بدون قطعنامه، اما حاکمیت بگونه ای دیگر دارد از اجرای قانون اساسی شانه خالی می کند، در واقع این برنامه نشانگر آن است که شنیدن صدای فریاد مردم حتی با سکوتشان از سوی حاکمیت نمی تواند مورد تصور وقبول قرار گیرد .
مردم آگاه ایران
حکومت سالم و مقتدر برای اثبات خویش احتیاجی به رخ کشیدن قدرت در بین مردم خویش ندارد. اما یک حاکمیتی که لرزش پایه هایش را خود زودتر از دیگران احساس کرده دست به ارعاب و ایجاد فضای خفقان و تجمیع مردمی می کنند که نه به خواستۀ خویش بلکه بسیاری از روی فقر و ناگزیر به حضور در مراسم ساخته و پرداختۀ حاکمیت می شوند تا شاید اندک هوادارانشان را حفظ نمایند. رژه های نظامی و صف آرایی انتظامی برای ترس از مردم چه مفهومی می تواند داشته باشد در حالی که این نمایش ها بایستی تنها در جهت اثبات اقتدار ملی در برابر چشم بیگانگان باشد، افسوس که شاهدیم
مردانی ازهمین خاک برای ارعاب هموطنان خویش صف می کشند و اسلحه های خون بارشان را بر سر فریاد عدالت خواهی مردم می کوبند.
اما…
امسال می تواند چشم انداز قابل اعتمادی باشد برای روزهای آینده، اگر حاکمیت دست از زور و شکنجه و ارعاب که حاصل گسست و شکست خویش است بردارد شاید و فقط شاید راهی باشد برای فرو نشاندن بغض ملتی که در پرونده تاریخی خویش مبارزات اساسی و پی در پی داشته که در برابر ظلم ذره ای درنگ نکرده و تاج و تخت حاکمیت مستبد را با جان خویش صیقل داده است.
خشم از دروغ و ریا، ظلم و ستم و گستاخی بعد از آن، فقر و حقارت هرگز در میان مردم این سرزمین فرو نمی نشیند و غوغای عدالت خواهی شان حتی در سکوت شنیده خواهد شد.
هواداران جنبش مسلمانان مبارز
هجدهم خرداد هزار و سیصد هشتاد و نه شمسی
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر